بحث « جاودانگی » قرآن ارتباط وثیقی با « کمال » آنَُ دارد. به دیگر سخن همان دلایلی که برای اثبات کمال قرآن آورده شد، می تواند استدلالهایی باشد برای اثبات همیشگی بودن و جاودانگی قرآن. با وجود آن دلایل، ما در این نوشتار سعی خواهیم کرد، دلایلی دیگر نیز برای اثبات جاودانگی قرآن کریم بیاوریم. گرچه یقین داریم که جاودانگی قرآن نیازمَند دلیل آوردن نیست.
چرا که کتابی که در طول چهارده قرن، بدون ذره ای تحریف، توانسته حاکم قلب انسان ها باشد، خود دلیل جاودانگی آن است و حاکی از کرامت و عظمت بی انتهای آن. با وجود این، با کمال تأسف باید گفت: در طول تاریخ اسلام و بیشتر از آن، امروزه بوده اند و هستند کسانی که بر طبل ناکارآمدی اسلام می کوبند و خزانه سرای اباطیل شیطان شده اند و دست در دست ابلیس نهاده و از هم قول گرفته اند تا فرزندان آدم را از صراط حق به صراط های نامستقیم باطل بکشانند. آنان، قسم خورده اند تا در جمیع انسان ها، ... جز مؤمنین را اغوا نمایند. مگر ابلیس هنگامی که از درگاه الهی طرد شد و مورد لعن خدای متعال قرار گرفت، از خدای تعالی مهلت نخواست؟
مگر نگفت:
« ربّ فأنظرنی الی یوم یبعثون » (سوره ص، آیه 79)
و خدای نیز به او مهلت داد:
« فانّک من المنظرین، الی یوم الوقت المعلوم » (سوره ص، آیه های81 و80)
و اینجا بود که ابلیس قسم یاد کرد و گفت:
« فبعزّتک لأغوینّهم أجمعین، الّا عبادک منهم المخلصین » (سوره ص، آیه های 83 و82).
خداوند هم سزای او و هم دستانش را جهنم قرار داد و فرمود:
« لأملأنّ جهنّم منک و ممّن تبعک منهم أجمعین » (سوره ص، آیه 85)
آری! امروز و دیروز، بوده اند و هستند شبهاتی که می خواهند بدین وسیله، قرآن را از صحنه زندگی بشر دور نمایند. لیک « آب در هاون می کوبند » و « آب از کویر نمکزار می جویند ».
اینجاست که نیاز است تا برای تنویر اذهان، این بحث مطرح شود و دلایلی نیز آورده شود.
ما در این مقال خواهیم کوشید به گوشه ای از این استدلالها که عمدتاً از خود قرآن اخذ شده اند، بپردازیم
1. خداوند « جاودانه بودن » آن را تضمین کرده است:
خدای سبحان در قرآن کریم می فرماید:
« إنّا نحن نزّلنا الذّکر و إنّا له لحافظون » (سوره حجر، آیه 9
در این آیه معارف گران قدری نهفته است. بعضی از این نکات مهم، به شرح زیر است:
الف _ خدای متعال در این آیه شریفه تصریح و تأکید می کند که، این قرآن از جانب اوست و می فرماید:
« إنّا نحن نزّلنا الذّکر »
دلیلی که باعث شده خداوند این تأکید بنماید، این است که، مشرکین، قرآن را « هذیان » دیوانگی و رسول خدا را دیوانه _ نستجیر بالله _ نامیده بودند.
خداوند در این فقره از آیه، هر دوی این افترائات را رد می کند و قرآن، ذکری معرفی می کند که از جانب خدای سبحان نازل شده و رسولش نیز به نحو التزامی مبری از دیوانگی معرفی می کند. چرا که هیچ عقل سلیمی، نمی تواند قبول کند که « دیوانه ای » مامور ابلاغ پیام حق به انسان ها شده است.
ب _ فقره دوم آیه نیز با تاکید شروع می شود و می فرماید: « و إنّا له لحافظون ».
منبع: پایگاه اطلاع رسانی شعائر
نوشته شده در تاريخ ٢۱ بهمن ۱۳۸٩ توسط مائده اخوان - طاهره عاشوری